Zez

Wadliwe ustawienie gałek ocznych w wyniku czego szlaki wzrokowe obu oczu nie spotykają się w jednym miejscu. Gałka oczna osadzona w oczodole poruszana jest przez sześć mięśni. Wzajemna współpraca obu oczu umożliwia właściwą ocenę odległości, szybkości poruszających się przedmiotów i widzenie przestrzenne (trójwymiarowe). Zez może być defektem wrodzonym lub nabytym. Zez występuje zwykle jednostronnie. Może być zbieżny lub rozbieżny. Zezujące małe dzieci nie są w stanie wykorzystywać wrażeń odbieranych przez jedno z oczu. W następstwie tego nie dochodzi u nich do rozwoju widzenia przestrzennego. Aby defekt ten nie utrwalił się na całe życie, niezbędna jest wczesna jego korekcja. Zez dziecięcy może wystąpić w następstwie różnego widzenia jednym i drugim okiem, np. jedno oko jest krótkowzroczne, drugie nadwzroczne. Różnice te mogą być skorygowane za pomocą szkieł korekcyjnych. Zez nabyty u dorosłych, będący następstwem uszkodzenia nerwów mięśni ocznych lub ich porażeń, charakteryzuje się podwójnym widzeniem, wynikającym z braku koordynacji ruchów obu gałek ocznych. W przypadku zeza nie można leczyć się samemu. Każdy rodzaj zeza wymaga konsultacji u lekarza. Z chwilą pojawienia się zeza. Zdolność obuocznej fiksacji zwykle wykształca się u dzieci dopiero w pierwszych latach życia. Zez pojawiający się chwilowo w stanach zmęczenia nie wymaga leczenia. Jeśli jednak u noworodka lub małego dziecka kierunek patrzenia jednym okiem odbiega stale od normalnego patrzenia obuocznego, należy możliwie szybko skontaktować się z lekarzem. Warunkiem wyleczenia zeza jest wyłącznie wczesna korekcja wady. Możliwości korekcji są różne: szkła korekcyjne, przesłonięcie jednego ze szkieł optycznych okularów, zabieg operacyjny. Pojawienie się zeza u dorosłych wymaga bezwzględnie porady lekarskiej. Do najczęstszych przyczyn należy uszkodzenie nerwów ocznych u chorych na cukrzycę. Niekorzystny wpływ (wzmożony ucisk na mózg) wywiera również tworzenie się nowych naczyń krwionośnych.